Licht uit, spot aan, entree van links, we stellen voor: Jurjen de Lange (@jurjendelange). Entrepreneur, levensgenieter, verbinder, type houthakker – maar dan een goede en niet eng – met ‘kicken’ gear en een goed verhaal.

Aangezien Jurjen niet vaak presenteert gaat het wat minder gelikt, maar is het wel erg authentiek, vooral in het gebruik van zijn G3/allesbrander/oven als metafoor voor een Enterprise met de wens social media te gebruiken. Het verhaal gaat van aanmaakblokjes, boomstammen en kleine aanmaakhoutjes naar theepot, stoofpan en schoorsteen. Een half toehoorder zou zich makkelijk laten verschalken dat hij een TellSell productdemo aanhoort (maar dan wel een gave, met Kicken Outdoor sh*t, excuseert u mij). Het verhaal was zo vermakelijk, verhelderend en verfrissend anders; u had er geweest moeten zijn. 

 

Dan komen de slides en wordt ook de verwarring over wat Social Enterprise nu moest inhouden weer meer naar voren. De aanklacht valt dat bedrijven hun mensen slecht inzetten (betreffende social media dan). Want ook dat blijkt het geval, vooral de niet-Digital Native (zoekt u het even op) bedrijven weten niet hoe ze met social media moeten omgaan – zelfs als ze wel een sociaal bedrijf zijn. Het ego van de directiekamer, de angst van het middenmanagement en de verandertraagheid van IT-afdelingen werken niet mee. Social media, in bedrijven maar ook daarbuiten, moet vooral een laagdrempelig, niet-egocentrisch platform zijn voor het leggen van contacten en het delen van kennis. Dat strookt niet met de KPI’s die vooral de business unit afrekenbaar houden voor het geldelijk gewin. 
Wilt ú uw bonus missen in de wetenschap dat u wel heel sociaal kennis hebt gedeeld, en zien dat de buren wél die nieuwe dikke Volvo kunnen kopen? 

Nee, de huidige generatie van beursgenoteerde bedrijven zullen niet snel sociaal in hun social media worden, of het moet toch tenminste een heel sterk bestuur bezitten dat de Inhalige Aandeelhouder tegenwicht weet te bieden. Al blijkt dat het soms heel goed kan uitwerken sociaal te zijn (vooral op de Alp d’Huzes) en zal ooit gaan blijken dat sociaal, samen, delen en uitschakeling van het ego bijdraagt aan een duurzaam positief resultaat, voor alle betrokkenen.

Dan is het woord en het scherm aan Edwin van de Bospoort, die als eenmaal de frequentie en resolutie van beamer en MacBook syncen, duidelijk meer slides heeft, al blijven ze niet helemaal passen op het scherm. 

Edwin is duidelijk gelikter, gewend aan de salespitch, maar ook iemand die verbindt en vooral ook met enthousiasme de meute tegemoet treedt en haar tracht te temmen. En waar het verhaal van Jurjen een salespitch leek voor een outdoor oven, lijkt dit verhaal op een pitch voor een stukje vernuftige software. 
Al is dat niet aan Edwin te wijten, maar eerder aan de niet-aflatende stroom aan vragen, opmerkingen, kritiek en discussies over zijn product Sciomino. 

Zoals gezegd, vernuftig, zeker een product dat een tweede en zelfs derde beschouwing uitlokt. Voor nu lijkt het me voldoende te zeggen dat het een telefoonboek 3.0 is met datamining, linking en messaging (push) met het doel kennis, kunde en ervaring te delen en te gelde te maken – maar niet echt ESM. Voor bedrijven en organisaties (Social Media Club Amsterdam??), al komt het ook in een meer generieke of publieke vorm, maar dat is dan toekomst, ooit.

Het verhaal van Edwin wil zich afwikkelen als een Roadmovie en zoals zoveel van dit soort films komt dat helaas dus niet helemaal van de grond. Wat wel overkomt, is de visie achter het product Sciomino en een toekomstbeeld waarin we bewegen van enterprise knowledge naar social knowledge, uitgenut door bedrijven. Helaas blijft de film dus even hangen, maar als we dan weer vaart maken en Edwin wat kan vertellen over de hindernissen die hij aantreft tijdens de salespitch en zijn visies op juist die zaken, is dat gelijk weer goedgemaakt. 

De citaten van Rob Garcia SJ en boeken als Socialized, maken duidelijk waar Edwin het bij dit thema over wil hebben: sociaal IN het bedrijf. 

Ook hier valt uiteindelijk de conclusie dat, zijn visie paart zich aan die van Jurjen, bedrijven bang zijn en inhouden op dit gebied. Hoe nu dus verder dan? Hier wordt het dan wat meer gissen en ‘stellen dat’. Helaas ook door tijdsgebrek; zoals gezegd, weinig tijd om deze zaken goed uit te lichten. Het gebruik van Trojaanse muizen (Euan Semple) als een oplossing wordt getoucheerd, alsook het boek The Cynefinn Framework van Dave Snowden; het gaat wat snel maar ook hier komt weer die angst en het ego naar voren. De angst in de diverse geledingen van organisaties, dat de gekken het gesticht gaan besturen, dat technologie het overneemt. 

De slotstelling van Edwin is dat, het verzet overwonnen wordt zodra social menselijk wordt (want is het nog niet) – en bedrijven gaan inzien dat kennis niet van de onderneming is. Kennis is, of wordt iets, dat van mensen is en onderling gedeeld wordt, in en buiten het bedrijf, uitmondend in een Social Enterprise. 

Of deze altruïstische visie op afzienbare termijn werkelijkheid wordt, daar twijfelt zelfs Edwin aan – maar wie weet over een generatie of 2, 3 misschien wél.

We kunnen wel samenvatten dat het niet gelukt is tot een eenduidige definitie van het thema te komen. Wel kunnen we wederom vaststellen dat social de toekomst is, ondanks alle hindernissen, menselijk, vanuit bedrijven, wetten en regels, op de weg naar een werkelijk duurzame samenleving. Tenminste toch voor de meeste aanwezigen.

Tot december! 

B.